آنجا که تنها خدا و فقط او

در لحظه های پیوند عشق و آغوش به آن سر کشیده بود

آفتاب سر می زند

خورشید گر می گیرد

و من آفتاب پرستی خجول خواهم شد که

از سرنوشت محتومم تنها با تو حرف می زنم

و آنقدر می گویم که از بیش گویی ام

مهتاب می شوی و من

ستاره ها را صد تکه می درم

از تو لبالب می شوم

و فکر این “چند هفته ” دوری از تو

از آرامش من کام می گیرد !!

و لحظه های بی تو بودنم

به سال های پر اضطرابی بدل می شوند

که داستان امروزم را رقم می زند

من از دور شدنم از تو حرف می زنم

که حتا فکر آن ،

رگ هایم را به هم می بافد

و هر چه پروانه روی زمین هست

دور سرم پر پر می زند

آن روز

باران هر شبه ی چشمانم را تنها نثار تو می کنم

که شاید

از سر بی میلی به خمیازه ای بسنده کنی ..

من از بی تو ماندن با تو می گویم ؛

بیداری هنوز ؟؟؟

و گوش می‌کنی

زبان انگشتانم را اما هنوز نیاموخته‌ای

و یادت نیست

کلید گنجه‌ی تاریک را کجا پنهان کردی

روزی که برف بر خورشید می‌بارید …

هرگز زیر چاپ نبوده ام

چون شاعری که شعرهایش را ،

برای زنی ممنوع چاپ می کند

و از قیچی بیزار است

تنها نگاه تو را خواهم برد

کلید را نه، و دریا را نه

تنها نگاه تو را خواهم برد

و حوضچه ای را

که از بوسه‌های داغت لب پَر می‌زند

و این پرنده‌ی سرخ…

نمی خوابی؟

که چرا این همه دلتنگم ؟

وقتی که سرم

بر سینه‌ات

کودکی می‌کند …

یا هر کوفت دیگری !

تن خیلی‌ها را دیگر نمی‌لرزاند

هیچ زلزله‌ای هم کارساز نیست

با هیچ مقیاسی …

اینگونه است که بعد از مدتی معاشرت ،

از خود کسی می‌سازند که نیستند

که دیگر نمی‌شناسی‌شان ..

می‌شکنند و تحقیر می‌کنند

دلت و احساست را …

اصلن بعضي آدم‌ها زلزله بردار نيستند ديگر،

مقياس‌شان فرق كرده …

که زخم های دل خون من علاج نداشت

تو سبز ماندی و من برگ برگ خشکیدم

که آنچه داشت شقایق به سینه کاج نداشت

منم خلیفه تنهای رانده از فردوس

خلیفه ای که از آغاز تخت و تاج نداشت

تفاوت من و اصحاب کهف در این بود

که سکه های من از ابتدا رواج نداشت

نخواست شیخ بیابد مرا که یافتنم

چراغ نه ! که به گشتن هم احتیاج نداشت …

فاضل نظری – اقلیت

شب که شهر از خستگی منگ است

عاری از فرياد و نيرنگ است

خالی از جنجال، از تب هاست

شعر من آغاز می‌گيرد :

آه ، بر انبوه گیسویت قسم

آه ، بر شهر فراسویت قسم

شهر را آوارگی پر کرده است

شهر را فرياد و خشم و ناسزا

شهر را دود و زباله

شهر را بيچاره‌گی پر کرده است

کوچه های شهر هم اين تازگی ها

قرص اعصاب و مسکن می‌خورند و من

توی اين گمگشتگی ها شعر می‌گويم برايت !

روبه‌روی روی ماهت می‌نشینم

خیره بر ناز نگاهت ،

عشق می‌بافم برایت …

آه .. آری …

شاهکار عمر من دزديدن از شب هاست …

لحظه های با تو بودن

در خیالم

حاصل عیاری‌ام از این شب تنهاست …

Doubt

It’s an old tactic of Cruel people To kill kindness in the name of Virtue

There’s Nothing wrong with Love

به فیدهایی است که برای شِر نشدن دارد !

” ادوارد جونیور شریعتی “

- از نوادگان علی شریعتی جامعه شناس و فیلسوف قرن بیستم میلادی -

که بچه گربه بودی

و به این بهانه ،

هر لحظه از سر و کول عشقت بالا می‌رفتی…

و او

بی آنکه بفهمد چقدر دوستش داری

لبخند ساده و شیرینی

در جواب عشق بازی‌ات

ضمیمه کند …

تو دست راستت را بر بالش من می‌گذاری

من گونه ی چپم را بر روی آن می‌نهم

تو چشم هایت را می‌بندی

و من بازوی راستم را حمایل تو می‌کنم

حلقه ای از موهایت را به دهان می‌گیرم

و در تاریک روشنای اتاق تو را می‌بینم

عطر تنت “کو-کو” ی قلبم را می‌نوازد :

می / رِ/ دو/ رِ/ می/ فا/ سو

فا/ می/ رِ /می/ رِ/ دو/ می/ رِ/ دو

فا/ می/ ر/ می/ دو …

سطري است

كه از دستهايت به دنيا مي‌آيد ؛

به دنیای من می‌آید …

با حرف هایت پلی می‌سازم

برای روزهایی که، حرفی برای گفتن نیست …

نمی‌دانم چرا، وقتی به نقطه می‌رسم،

پاراگراف ها را هم نقطه می‌بینم

یعنی همه چیز را من نقطه می‌بینم

لابد این از خاصیت نقطه است،

که بعضی ها را به خودش مجذوب می‌کند …

عاشقانت ،

نافت را براي خودشان بريدند و دوختند

و هيچ فرقي  هم نداشت اگر كه رستم ،

پائين نيايد

و خوش آمد نگويد …

اما

آن طرفتر

- پُشت اين كوه ِ تردید -

اگر بالا بيايي ،

شاهنامه را دوباره مي‌نويسیم …

فقط کافیست

پوتین‌های عشق به پا کنی ،

چوبدستی‌ات را محکم بفشاری،

و اعتماد را دوباره تجربه کنی …

The Heart Is A Dark Forest

?! But you said, This is one and the other One is different -

It’s called Paranoia ! To mix up Reality with fear -

You Need Professional help ! A psychiatrist or something like that or Better sleep with me!

تعریف ها ، معادله ها ، احتمال ها

خطی کشید روی تساوی عقل و عشق

خطی دگر به قاعده ها و مثال ها

خطی دگر کشید به قانون خویشتن

قانون لحظه ها و زمان ها و سال ها

از خود کشید دست و به خود نیز خط کشید

خطی به روی دفتر خط ها و خال ها

خط ها به هم رسید و به یک جمله ختم شد

با عشق ممکن است تمام محال ها

فاضل نظری – اقلیت

p.s : I love you

کوه ها همان عاشقانی هستند

که اجازه نداشتند به هم دست بزنند

پدرم می گفت:

اگر فقط عاشق کوهی

اگر کوه نیستی

می توانی به معشوقه ات

و این کتاب مقدس هم

دست ببری …

پدرم می گفت:

این روزها را باید از خاطرت ببری

پرنده ها همیشه کوچ می کنند …

دیگران نیز دوست می‌داشتند

و این دوست داشتن تکرار عذابی بود

ـ جهنمی عظما ـ

من این حق را به دیگران دادم …

چو مَه که از سبب منکران دین شد شق

حلال گشته به فتوای عقل بر دانا

حرام گشته به احکام شرع بر احمق

شراب را چه گنه زان که ابلهی نوشد

زبان به هرزه گشاید، دهد ز دست ورق

حـلال بر عـقلا و حـرام بر جهـال

که می ‌محک بود وخیر و شر از او مشتق

غلام آن می‌صافم کزو رخ خوبان

به یک دو جرعه برآرد هزار گونه عرق

چو بوعلی می‌ناب ار خوری حکیمانه

به حق حق که وجودت شود به حق ملحق

ابوعلی سینا

همه چیز در کسری از ثانیه رخ داد …

وقتی زیر باران قدم می‌زدم با خود می‌گفتم :

ای کاش کاش امشب  در آغوشت خوابیده بودم

کاش من هم در کمال حماقت به جهان بعد از مرگ معتقد نبودم

تا به این اندازه دلم برای دیدن دوباره‌ات تنگ نمی شد